W cieniu swego cienia

Jestem cieniem,
Cieniem własnego cienia.

Zapewne nie istnieję
i wcale mnie tu nie ma.

Jeszcze wczoraj widziałem obraz
malowany w pastelach.
Z uśmiechnięta twarzą
na pierwszym planie.

Uśmiech zaczął zanikać,
postać blednąć i maleć,
aż ze wstydu schowała głowę
za kamienicy rogiem.

W końcu ostało się tylko
piasku ziarnko
na kostce brukowej.

Szary przecinek miotał się
pomiędzy przechodniów stopami.

O, tak! Jestem przecinkiem!

Samotnym,
kruchym,
wiotkim,
małym,

lecz i to – za wiele!

Teraz już tylko będę plamą,
obwiednią po obrazie,
dla którego odtąd brak
miejsca na ścianie.

Aż przyjdzie inny,
a ja pozostanę – cieniem,
cieniem jego ramy.

I będę wpatrywać się w jego uwielbienie,
z zazdrością, i przerażeniem.

I będę tęsknił za blaskiem,
w cieniu jego cienia.