Strach

Pająk
wije kłamliwą nić
pomiędzy
neuronów
ulicami.

Jadem,
bezzębnych wiedźm,
pełzających
zygzakiem
pod stopami.

Po środku
czterech ścian,
bez okien, klamek, drzwi
w próżni
lgnących ku sobie.

W mostów
niemą czeluść,
Ikarem lecąc.
przechodząc opodal,
spadam do góry nogami:

w ocean mgieł,
między tęczówki kant,
a bezbrzeżną
źrenic
tonią.

W szkwał,
co na wskroś
przeszywa pierś;
rzuca żagiel na maszt,
w morze pcha łajbę rdzawą.

Boję się,…
a
strach
najdziwniejsza z cel.

Obserwuję świat
zza lęków krat.

W wiezieniu podświadomości
chłodem kajdan w niepamięci
stal zaobrączkowany.

Drżę.

Wypowiedzieć słowa nie mogę,
język zaplątuję w supeł,
odbiera mowę.

Głaz, co w żołądku tkwi
na dno ciągnie
siłą ciążenia.

Pojedyncze słowo,
egzekucyjny pluton,

dokonał stracenia.