Marilyn milcz!

Stary świat zatrzasnął drzwi,
naga Marilyn tańczy na parapecie.

W rogu siedzi, cygaro tli,
zdarta płyta w eterze leci.

Skórę dreszczem skroplił deszcz.
W nowiu pręży swoje lędźwie.

Popiół pod stopami skrzy,
włosy w aureolę przybrał świt.

Ona się śmieje,
ona drży.

Tuli wiatr, szepce słowa.

Ona się chwieje,
ona się tli.

Kolejny łyk, na powieki aureola.

Ona upada,
ona łka.

Ona, co noc dymem świec przyćmiona.

Ona z zamysłem,
w cudzą twarz,

na whiskówki dnie wpatrzona.

Rankiem otworzą drzwi,
przed permanentnie stanie długą drogą.

Dwa kroki wprzód – jeden w tył,
dwa w tył – jeden w przód.

W zaciśniętych piąstkach walki pył,
ciernista róża pomiędzy ustami.

Tak Marilyn – milcz!

Nikt nie usłyszy z kryształu łez,
co tłuką się o bruk kieliszkami.

I nawet ten rubin, cieknący z warg,
nikogo już nie przekona.

Oni szczekają, szczerzą kły,
wataha wściekłych psów,
czeka tylko by zerwać smycz.

Bez obroży samopas puszczone,
do gardła rzucą się
by rozerwać kolejne łono.